یاداشت اختصاصی:شهزاد بهادری
_ناترازی انرژی دیگر یک مسئله فنی یا مقطعی نیست؛ این بحران امروز در ترازی تهدیدهای کلان کشور ایستاده است،
هم‌وزن آلودگی هوا و کم‌آبی، و حتی در برخی ابعاد، خطرناک‌تر. سخنان صریح و هشداردهنده فعالان صنایع مادر، از جمله سیدمحمداتابک وزیر صمت، وحید یعقوبی معاون اجرائی، انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران و... علی اکبر الوندیان دبیر انجمن کارفرمایان صنعت سیمان که از محدودیت ۸۳ درصدی گاز این صنعت می‌گوید، گواه روشنی است بر اینکه مسئله از مرز هشدار عبور کرده و به مرحله آسیب ساختاری رسیده است.
در روزگاری که کشور درگیر جنگ نرم دشمن است؛ جنگی که هدف آن زمین‌زدن اقتصاد، تضعیف فرهنگ و تخریب امید اجتماعی است، سهل‌انگاری در قبال ناترازی انرژی یک اشتباه استراتژیک بزرگ محسوب می‌شود.
امروز صنعت فولاد ایران به رقیبی جدی و خطرناک در بازار جهانی بدل شده؛ صنعتی که ارز می‌آورد، اشتغال می‌سازد و ستون فقرات اقتصاد مقاومتی است.
تضعیف آن، نه یک خطای اجرایی، که هدیه‌ای ناخواسته به رقباست.
نمی‌شود واقعیت‌ها را به بهانه «امیدآفرینی» پنهان کرد.
امید، محصول صداقت و تدبیر است، نه لاپوشانی بحران‌ها. وقتی صنعت سیمان با تأمین تنها ۱۷ درصد گاز مورد نیاز خود ناچار به استفاده از مازوت می‌شود؛ آن هم با هزینه حمل‌ونقل سنگین و محدودیت‌های زیست‌محیطی در کلان‌شهرها، یعنی تصمیم‌ها از واقعیت میدان عقب مانده‌اند.
این مسیر، به‌جای مدیریت بحران، صنایع را قربانی ناکارآمدی مدیریت انرژی می‌کند.
مسئولیت امروز ما، پیش از آن است که صنایع نقش‌آفرین کشور—این قلب‌های تپنده و سپرهای ایمن اقتصاد—به‌طور هم‌زمان در تله بحران انرژی، آب و هوا گرفتار شوند.
قطعا کشور با «ماشاءالله» و «ان‌شاءالله» اداره نمی‌شود. گردن‌زدن صنایع با تیغ ناترازی و سوءمدیریت انرژی، تیشه‌ای محکم بر ریشه اقتصاد ملی است.
به‌عنوان روزنامه‌نگاری که سال‌ها فراز و فرود صنعت این سرزمین را دیده‌ام و صدها خبر از رونق و رکود آن نوشته‌ام، صادقانه می‌گویم: امیدوارم هرگز مجبور نشوم خبری بنویسم که در آن، مرگ صنایع به دست تصمیم‌های نیم‌بند مدیرانی رقم خورده باشد که فردا، هیچ مسئولیتی را متوجه خود ندانند.
"امروز، زمان تصمیم‌های شجاعانه، شفاف و تخصصی است؛ فردا، ممکن است خیلی دیر باشد".
