نمایش موارد بر اساس برچسب: شرکت ذوب آهن اصغهان
ریل ذوبآهن اصفهان،حلقه اتصال توسعه مترو و كریدورهای ترانزیتی كشور
به گزارش پایگاه خبری شهر اصیل و به نقل از روابط عمومی سهیل آل رسول با اشاره به تنوع پروژههای حملونقل ریلی در کشور گفت: در حال حاضر پروژههای مختلف قطار شهری در دست پیگیری است و در کنار آن،احداث و نگهداری خطوط راهآهن و توسعه راهآهنهای تجاری نیز در جریان است بنابراین ضرورت دارد ظرفیتهای ذوب آهن اصفهان، به ویژه در حوزه محصولات راهبردی مانند ریل، بیش از گذشته به فعالان این صنعت معرفی شود.
وی با تأکید بر ضرورت توجه به مزیت اقتصادی در انتخاب تجهیزات و اقلام مورد نیاز پروژهها اظهار کرد: اعتقادی به تولید داخل همه اقلام به هر قیمت ندارم. در هر پروژه باید بهای تمامشده،کیفیت و قدرت رقابت محصول نهایی مورد توجه قرار گیرد اما ریل به دلیل وزن، اهمیت و جایگاه آن در پروژههای مترو،راهآهن بینشهری و سایر طرحهای ریلی، یک محصول استراتژیک است و موضوع تولید داخل آن با سایر اقلام تفاوت راهبردی دارد.
تولید ریل در ذوبآهن تحت کنترل کیفیت و استانداردهای سختگیرانه
سهیل آل رسول، خط تولید ریل ذوبآهن اصفهان را برخوردار از فناوری قابل توجه و رقابتی دانست و تصریح کرد: در سالهای گذشته ریلهای وارداتی از کشورهایی مانند چین،ترکیه و هند در پروژههای کشور مورد استفاده قرار میگرفت و بعضاً دستاندرکاران عرصه ریلی نسبت به کیفیت برخی از این محصولات گلایه داشتند.
این صاحب نظر بخش ریلی کشور خاطرنشان کرد: تولید ریل در ایران،تحت کنترل کیفیت و با رعایت استانداردهای سختگیرانه توسط ذوبآهن اصفهان از ورود محصولات متفرقهای که بعضاً موجب اُفت کیفیت پروژههای ریلی میشد، جلوگیری کرد و به ارتقاء کیفیت این پروژهها کمک شایان توجهی نموده است.
رئیس انجمن سازندگان و پیمانکاران مترو تهران با تأکید بر ضرورت توسعه بازارهای صادراتی این محصول ادامه داد: تولیدکنندگان باید با دیپلماسی اقتصادی قوی برای بازارهای منطقه و فرامنطقه ای برنامه داشته باشند. حمایت دولت در حوزه ضمانت نامههای صادراتی و مشوقهای صادراتی نیز میتواند برای حضور در بازارهای خارجی مؤثر باشد.
توسعه حملونقل ریلی، نیازمند نگاه ملی است
رئیس انجمن سازندگان و پیمانکاران مترو تهران، کاهش مصرف سوخت، افزایش ایمنی و توسعه زیرساختهای تجاری و ترانزیتی را از مهمترین اهداف توسعه حملونقل ریلی دانست و گفت: توسعه حملونقل ریلی باید به یک موضوع کلان ملی تبدیل شود.
وی با اشاره به تفاوت نگاه به پروژههای جادهای و ریلی افزود: پروژههای جادهای معمولاً سریعتر به بهرهبرداری میرسند و امکان بهرهبرداری مرحلهای از آنها بیشتر است به همین دلیل در سطح منطقهای و محلی اقبال بیشتری دارند. اما اگر نگاه ملی داشته باشیم، پروژههای بزرگ ریلی که ممکن است سه تا شش سال برای رسیدن به بازدهی مناسب زمان نیاز داشته باشند، باید در اولویت قرار گیرند.
سهیل آل رسول، تکمیل کریدورهای ریلی شمال ـ جنوب، شرق ـ غرب و اتصال شبکه ریلی کشور به کشورهای منطقه و فرامنطقه را ضروری دانست و اظهار داشت: توسعه این پروژه ها نیازمند نگاه ملی است و میتواند علاوه بر کاهش مصرف سوخت، ظرفیت ترانزیت بینالمللی کشور را نیز ارتقاء دهد.
امکان تولید ریل قطارهای سریعالسیر در ذوبآهن یک ظرفیت مهم است
وی همچنین درباره قطارهای سریعالسیر اظهار کرد: قطارهای سریعالسیر ویژگیهای فنی خاصی دارند و به اقلام متنوعی در حوزه روسازی نیازمندند. در پروژههایی مانند خط تهران ـ قم ـ اصفهان، ذوبآهن اصفهان برای تامین ریل مورد نیاز با ویژگیهای تخصصی این پروژه اعلام آمادگی کرده که این ظرفیت در صورت تحقق، برای حفظ منابع ارزی کشور بسیار با اهمیت خواهد بود.
کریدور شرق، فرصتی برای تبدیل ایران به مسیر ترانزیتی هند به اروپا
آلرسول در ادامه با اشاره به اهمیت تکمیل کریدور شرقی راهآهن کشور گفت: تکمیل این کریدور از این جهت بسیار حائز اهمیت است که میتواند ایران را به یک مسیر ترانزیتی مستحکم از سمت شرق و به ویژه یک مسیر مناسب برای انتقال کالاهای صادراتی هند به سمت اروپا تبدیل کند. این موضوع طی حداقل دو دهه گذشته نه تنها در ایران بلکه از سوی بسیاری از تُجار و سیاستمداران هندی مورد توجه و پیگیری بوده است.
وی افزود: هرچند در سالهای اخیر استفاده از مسیرهای جایگزین برای کریدور مورد نظر و حتی جایگزین شدن بندر چابهار با برخی گزینههای دیگر مطرح بوده اما همچنان مسیر ریلی عبوری از داخل ایران، ویژگیهای منحصربهفردی برای انتقال بار هند به سمت اروپا دارد و میتواند در مدت زمان کوتاهی جایگاه خود را به عنوان یک مسیر مهم ترانزیتی تثبیت کند.
رئیس انجمن سازندگان و پیمانکاران مترو تهران ادامه داد: از این منظر موضوع بسیار تعیینکننده این است که میتوانستیم این مسیر را سریعتر و مستقلتر توسعه دهیم. در این میان، تأمین ریل بهعنوان یکی از مهمترین و کلیدیترین اقلام مورد نیاز روسازی این مسیر اهمیت ویژهای دارد و قطعاً تأمین آن توسط ذوبآهن اصفهان میتواند بسیار حائز اهمیت باشد.
ریل داخلی؛ فرصتی برای توسعه سریعتر مترو تهران
آلرسول همچنین با اشاره به اهمیت پروژههای حملونقل ریلی در تهران گفت: شهر تهران با گرفتاری قابل توجهی از منظر ترافیک ومهمتر از آن،آلودگی هوا مواجه است که حداقل در سه تا چهار سال آینده به صورت بحرانی، کیفیت محیط زیست و آسایش شهروندان را کاهش میدهد. از این رو توسعه حملونقل عمومی، بهویژه مترو بسیار تعیینکننده است.
وی افزود: توسعه مترو با چند شاخص کلیدی از جمله تأمین ناوگان و همچنین تأمین ادوات و تجهیزات ریلی مواجه است که در این میان، پارامتر ریل اهمیت بسیار زیادی دارد. اینکه بتوانیم در تأمین ریل از واردات بینیاز باشیم، این امکان را فراهم میکند که در شرایط محدودیتهای ارزی، سهم ارز اختصاصیافته به پروژههای مترویی را برای تأمین ناوگان و سایر ادوات کلیدی که ضرورت دارد از خارج از کشور وارد شوند، هزینه کنیم.
رئیس انجمن سازندگان و پیمانکاران مترو تهران تأکید کرد: تأمین ریل توسط ذوبآهن اصفهان میتواند یک شاخص بسیار کلیدی برای توسعه سریعتر و جبران بخشی از کاستیهای موجود در پروژههای متروی شهر تهران باشد و در نهایت به کاهش آلودگی هوا نیز کمک شایانی توجهی می کند.
سبدمحصولات ساختمان ذوبآهن؛ظرفیت طلایی صنعتی سازی در كشور
قرائتی ستوده در تشریح وضعیت ساختوساز کشور،ریشه بخشی از مشکلات را در نوع نگاه به ساختمان میداند.
به اعتقاد او ساختمان باید مانند یک محصول تولیدی دیده شود اما در شرایط فعلی بیشتر اجزای ساختمان به صورت جداگانه مورد توجه قرار میگیرند.
نتیجه این رویکرد، ساختمانهایی سنگین و پرمصرف است. در حالی که صنعتیسازی، به طراحی یکپارچه، سرعت بالای اجرا، کاهش وزن و استفاده بهینه از مصالح نیاز دارد.
از نگاه این فعال صنعت ساختمان،یکی از بخشهایی که میتواند در این تغییر رویکرد نقشآفرین باشد، صنعت فولاد و بهویژه تولیدکنندگانی است که به سمت تولید مقاطع متناسب با نیاز سازههای مدرن حرکت کردند.
در این میاجایگاه ذوبآهن اصفهان قابل توجه است.
این مجتمع از سالها قبل با تولید محصولاتی مانند تیرآهن و میلگرد در زنجیره ساختو ساز کشور حضور داشته و در سالهای اخیر نیز سبد محصولات آن با مقاطع جدیدتر توسعه یافته است.
رئیس هیئت مدیره انجمن تولیدکنندگان و فناوران صنعتی ساختمان در گفتگویی اختصاصی به خبرنگار ما گفت: تیرآهن های بال نیم پهن موازی، تیرآهنهای بالپهن موازی و تیرآهنهای بال باریک شیبدار، در کنار میلگرد، نبشی، ناودانی و سایر مقاطع، امکان استفاده از محصولات فولادی را در بخشهای مختلف سازه فراهم میکنند.
منابع تخصصی صنعت فولاد نیز تیرآهنهای بالپهن ذوبآهن را از جمله محصولاتی معرفی کردند که برای توسعه سازههای فولادی و ساختمانهای بلندمرتبه اهمیت دارند.
وی افزود: اهمیت این موضوع زمانی بیشتر مشخص میشود که صنعتیسازی ساختمان را صرفاً به معنای استفاده از قطعات پیشساخته ندانیم بلکه آن را زنجیرهای محسوب کنیم که از طراحی سازه آغاز میشود و تا انتخاب مقطع فولادی، تولید اتصالات حمل و نصب ادامه پیدا میکند.
در چنین نگاهی محصول فولادی دیگر تنها یک کالای فروشی نیست بلکه بخشی از یک سیستم ساختمانی قلمداد می شود.
تجربه همکاری برای توسعه تیرآهن بالپهن
قرائتی ستوده در بخش دیگری از سخنان خود به تجربه همکاری با ذوبآهن اصفهان برای توسعه استفاده از تیرآهنهای بالپهن اشاره کرد. به گفته او یکی از مسائل مهم در استفاده گستردهتر از سازه فولادی، اختلاف هزینه اولیه آن با سازه بتنی بود.
همین مسئله موجب شد در مذاکراتی با ذوبآهن اصفهان، موضوع استفاده از مقاطع بالپهن و کاهش وزن سازه مورد توجه قرار گیرد.
مقاطعی که مبتنی بر گواهینامه های روز دنیا و طی نمودن آزمون های مختلف در این مجتمع عظیم صنعتی به صورت استاندارد، تولید می شوند.
سبکسازی، حلقه اتصال ذوبآهن و صنعتیسازی ساختمان
در این چارچوب، موضوع سبکسازی اهمیت ویژهای پیدا میکند. قرائتی ستوده از انجام محاسبات و مطالعات مختلف درباره کاهش وزن سازه سخن گفت و تأکید کرد: کاهش مصرف فولاد لزوماً به معنای کاهش ایمنی نیست بلکه طراحی مناسب و انتخاب صحیح مقاطع میتواند امکان رسیدن به سازهای سبکتر را فراهم کند.
این موضوع برای ذوبآهن اصفهان نیز اهمیت مضاعف دارد زیرا بخش مهمی از سبد محصولات این مجتمع به صورت مستقیم با اسکلت و اجزای سازهای ساختمان ارتباط دارد.
رئیس هیئت مدیره انجمن تولیدکنندگان و فناوران صنعتی ساختمان خاطرنشان کرد: در واقع، هنگامی که مقاطعی مانند تیرآهنهای IPE، IPN و IPB در اختیار طراح قرار میگیرد، انتخاب مقطع مناسب میتواند علاوه بر تأمین الزامات سازهای، بر وزن نهایی ساختمان، میزان عملیات ساخت، هزینه اتصالات و سرعت اجرای پروژه نیز اثرگذار باشد.
از این منظر، توسعه سبد محصولات ساختمانی ذوبآهن را میتوان بخشی از مسیر حرکت صنعت فولاد کشور از تولید محصول صرف به سمت تولید محصولات متناسب با نیازهای تخصصی بازار دانست.
از فروش محصول تا طراحی یک زنجیره ساختمانی
اگر ساختمان به عنوان یک محصول صنعتی دیده شود، نقش تولیدکننده فولاد نیز تغییر میکند. در این شرایط، ارتباط تولیدکننده با بازار تنها در زمان فروش محصول شکل نمیگیرد بلکه از مرحله شناخت نیازهای سازندگان و طراحان آغاز میشود.
تجربه مطرحشده از سوی قرائتی ستوده درباره همکاری با ذوبآهن اصفهان برای توسعه مقاطع بالپهن، نمونهای از همین تغییر نگاه است؛ تجربهای که نشان میدهد مسئله صنعت ساختمان را نمیتوان صرفاً با افزایش تولید یا کاهش قیمت یک محصول حل کرد.
وقتی هدف، ساخت ساختمان سبکتر، سریعتر و صنعتیتر باشد، باید طراحی، نوع مقطع، وزن سازه، شیوه اتصال و فرآیند اجرا همزمان دیده شوند. در چنین شرایطی، محصولات ذوبآهن اصفهان میتوانند از یک «مصرفکننده فولاد» به بخشی از یک «سیستم ساختمانی» تبدیل شوند.
ذوبآهن اصفهان، ظرفیت مهم در زنجیره صنعتیسازی
ذوبآهن اصفهان به عنوان یکی از قدیمیترین و مهمترین قطبهای تولید فولاد کشور، از ابتدا پیوندی جدی با صنعت ساختمان داشته است.
با این حال، توسعه سبد محصولات ساختمانی، بهئویژه حرکت به سمت مقاطع بالپهن و محصولات مورد نیاز سازههای جدید، این ظرفیت را ایجاد کرده است که نقش این مجتمع عظیم صنعتی تنها به تأمین فولاد ساختمانی محدود نماند.در واقع، آینده صنعتیسازی ساختمان میتواند به میزان زیادی به کیفیت ارتباط میان سه حلقه وابسته باشد: طراحی مهندسی، تولید محصول متناسب با طراحی و اجرای صنعتی.
اگر این سه حلقه در کنار یکدیگر قرار گیرند، مزیت مقاطع فولادی تنها در استحکام و دوام خلاصه نمیشود بلکه کاهش وزن سازه، سرعت اجرا، امکان تولید صنعتی اجزا و قابلیت بازیافت فولاد نیز به بخشی از مزیت رقابتی سازه فولادی تبدیل خواهد شد.
سخنان رئیس هیئتمدیره انجمن تولیدکنندگان و فناوران صنعتی ساختمان را میتوان از این زاویه مورد توجه قرار داد که مسئله صنعت ساختمان ایران فقط کمبود مسکن یا قیمت مصالح نیست بخشی از مسئله به مدل تولید ساختمان بازمیگردد.
در این مدل، ذوبآهن اصفهان با سبد متنوع محصولات ساختمانی خود، از تیرآهنهای متداول تا مقاطع بالپهن و سایر محصولات فولادی مورد استفاده در سازه، ظرفیت قابل توجهی برای پیوند خوردن با جریان صنعتیسازی ساختمان دارد.
بنابراین، اهمیت سبد محصولات ساختمانی ذوبآهن را باید فراتر از تنوع کالا دید.
ارزش اصلی این سبد زمانی آشکار میشود که محصولات فولادی در کنار طراحی مهندسی، فناوری ساخت و نیازهای واقعی صنعت ساختمان قرار گیرند.
جایی که فولاد دیگر صرفاً ماده اولیه ساختمان نیست، بلکه یکی از اجزای اصلی فرآیند صنعتی تولید ساختمان به شمار میرود.
آیا نسخه نجات دوباره به نام خصوصیسازی پیچیده شده است؟
به گزارش پایگاه خبری شهر اصیل و به نقل از روابط عمومی افزایش بدهیها، مشکلات تولید، دشواری تأمین مواد اولیه، نارضایتیهای کارگری و ابهام درباره آینده مالکیت و مدیریت، همگی نشانههایی هستند که باید برای مسئولان زنگ خطر جدی تلقی شوند.
علی خضریان، نماینده تهران در مجلس، قبلاً درباره وضعیت ذوبآهن اصفهان گفته است که این شرکت تا پایان آذرماه ۱۴۰۴ با ۷۱ هزار میلیارد تومان بدهی و حدود ۱۷ هزار کارگر، یکی از بزرگترین بنگاههای بحرانزده وزارتخانه تعاون، کار و رفاه اجتماعی است. اگر این ارقام مبنای اظهارات رسمی درباره وضعیت شرکت باشد، دیگر نمیتوان با چند وعده مدیریتی یا تزریق منابع کوتاهمدت، مسئله را حلشده تلقی کرد.
پرسش اصلی اینجاست: چرا ذوبآهن، با این سابقه، ظرفیت صنعتی، نیروی انسانی متخصص و جایگاه راهبردی، باید به چنین نقطهای برسد؟
مشکل فقط بدهی نیست. وقتی یک واحد صنعتی بزرگ همزمان با مشکلات نقدینگی، تأمین مواد اولیه، محدودیتهای تولید و اعتراضات گاهوبیگاه کارگران مواجه میشود، یعنی زنجیرهای از مشکلات در ساختار مدیریتی و اقتصادی آن شکل گرفته است.
در چنین شرایطی، هر تصمیم درباره آینده مالکیت و مدیریت شرکت باید با حساسیت بسیار بالا و با پاسخ روشن به افکار عمومی اتخاذ شود.
واگذاری سهام مدیریتی ذوبآهن به بانک رفاه نیز اگر با عنوان «نجات» یا «احیا» انجام شده است، باید با شفافیت کامل همراه باشد. کارگران ذوبآهن حق دارند بدانند این واگذاری دقیقاً چه مشکلی را حل خواهد کرد، منابع مالی آن از کجا تأمین میشود، برنامه بانک رفاه برای اصلاح ساختار شرکت چیست و مهمتر از همه، آینده شغلی هزاران کارگر متخصص این مجموعه چه خواهد شد؟
نگرانی کارگران نیز بیدلیل نیست. تجربه خصوصیسازی در کشور کم نبوده است؛ واگذاریهایی که با شعار افزایش بهرهوری، اصلاح ساختار و نجات بنگاهها آغاز شدند اما در برخی موارد، نتیجهای جز تضعیف تولید، انباشت بدهی، تغییرات مدیریتی و ناامنی شغلی برای نیروی انسانی نداشتند.
ذوبآهن نباید قربانی تکرار همین تجربه شود.
اگر اکنون بعد از واگذاری به بانک رفاه قرار است واقعاً یک برنامه احیای صنعتی باشد، باید پیش از هر چیز برنامه عملیاتی، منابع مالی، تعهدات سرمایهگذاری، تکلیف بدهیها، برنامه تأمین مواد اولیه و تضمین امنیت شغلی کارگران بهصورت شفاف اعلام شود.
نمیتوان کارخانهای با هزاران نیروی متخصص را صرفاً با جابهجایی سهام و تغییر مالکیت، «نجاتیافته» تلقی کرد.
مسئله امروز ذوبآهن، تغییر نام مالک نیست؛ نجات تولید است.
کارگران این مجموعه بیش از هر چیز به امنیت شغلی، استمرار تولید و آیندهای روشن نیاز دارند، نه اینکه هر بار با شنیدن واژههایی مانند «خصوصیسازی»، «واگذاری» و «احیا»، نگران سرنوشت خود شوند.
ذوبآهن اصفهان اگر گرفتار بحران شده، مسئولیت آن را نباید بر دوش کارگر گذاشت. کارگری که سالها در سختترین شرایط در این مجموعه تولید کرده، نه عامل بدهیهای انباشته است و نه مسئول مشکلات تأمین مواد اولیه و تصمیمات مدیریتی.
اکنون وقت آن است که مسئولان به جای درمانهای مقطعی، ریشه بحران ذوبآهن را شناسایی کنند. اگر مالکیت تغییر می کند، باید هدف آن افزایش سرمایهگذاری و ظرفیت تولید باشد؛ اگر بانک رفاه میدان دار اصلی این شرکت شده است، باید برنامه مشخصی برای اصلاح ساختار مالی و تولیدی ارائه کند؛ و اگر قرار است نام «احیا» بر این فرآیند گذاشته شود، نخستین نشانه احیا باید بازگشت ثبات به کارخانه و اطمینان به کارگران باشد.
ذوبآهن اصفهان امروز بیش از هر زمان دیگری به تصمیمهای کارشناسی، مدیریت توانمند و برنامه نجات واقعی نیاز دارد. این کارخانه را نباید از بحران بدهی به بحران مالکیت و از بحران مالکیت به بحران اشتغال کشاند.
زنگ خطر به صدا درآمده است؛ اکنون نوبت مسئولان است که آن را جدی بگیرند.
ریل ذوب آهن اصفهان، مترو مشهد را به حرم امام رضا (ع) متصل کرد
همزمان با سالروز میلاد با سعادت حضرت امام رضا (ع) و با ریل ذوب آهن اصفهان، فاز اول خط ۳ قطار شهری مشهد (جمعه ۱۹ اردیبهشت ماه) افتتاح و مترو این شهر به حرم مطهر رضوی متصل شد.
فاز اول خط ۳ مترو مشهد که ایستگاه باب الجواد (ع) در بخش نخست آن واقع شده است به طول ۶ کیلومتر با ۱۳۵۰ تن ریل E1 54 گرید( R260 ) و ۲۵۰ تن ریل سخت گرید(R320cr) تولیدی ذوب آهن اصفهان به عنوان بلندترین خط مترو این کلان شهر توسط قرارگاه سازندگی خاتم الانبیاء (ص) ساخته شده است.
خط۳ مترو این کلان شهر برای نخستین بار، حرم مُنور رضوی را به دیگر خطوط مترویی مشهد (خط ۲ و ۱) متصل می کند که میزان جا به جایی مسافر با این خط، روزانه ۶۰۰ هزار نفر است و با اتصال به دو خط ذکر شده، این عدد روزانه تا ۱ میلیون نفر افزایش می یابد.
خط ۳ مترو به صورت مستقیم داخل حرم مُنور ایستگاه دارد و لذا ورودی حرم را پوشش می دهد که با ایستگاههای باب الجواد و شارستان و همچنین مبادی اصلی شهر مشهد مانند پایانه مسافربری امام رضا (ع)، دانشگاه آزاد مشهد و … مرتبط می شود و به دلیل اتصال به دو خط دیگر مترو، امکان دسترسی به بخش های کلیدی شهر مانند راه آهن و فرودگاه و در مجموع، تمامی مبادی ورودی زائر به مشهد را فراهم می کند.
گفتنی است علی عبدالعلیزاده نماینده رییس جمهور در هماهنگی اجرای سیاستهای کلی توسعه دریامحور که چندی پیش از این خط مترو بازدید داشت، گفت: در گذشته از مترو در استان های تهران، تبریز و مشهد بازدید داشتهام اما امروز شاهد ارتقاء جدی توان مهندسی کشور در ساخت مترو و افزایش کیفیت ایستگاهها هستیم.
علی عبدالعلیزاده افزود: این که طبق گزارش شهردار مشهد، ریل این خط از تولیدات داخلی تامین شده بسیار مهم است.
وی اضافه کرد: فضای معماری ایستگاه باب الجواد (ع) بسیار متفاوت است و هرچه به سکوی سوار شدن نزدیک میشویم، شباهت فضا به حرم بیشتر میشود.
شایان ذکر است خط ۳ مترو مشهد در آینده نزدیک با حضور مقامات ارشد کشور به صورت رسمی افتتاح می شود.
