به گزارش پایگاه خبری شهر اصیل و به نقل از خبرگزاری فارس از شهرضا همیشه در هیاهوی شهر، واژه «عشایر» برایم تداعیگر تصاویری رمانتیک از چادرهای سیاه در دشتهای سرسبز و آواز نی بود.
اما وقتی دعوت رئیس امور عشایر شهرضا را برای گذراندن یک روز در کنار یکی از خانوادههای عشایر منطقه را پذیرفتم، تصورم با واقعیتی عمیق و پر از سختی گره خورد.
این گزارش روایت یک روز زندگی در میان کوهها، کنار مردمانی است که زندگی را نه در سکون، بلکه در کوچیدن معنا میکنند.
طلوع خورشید: بیداری پیش از آفتابساعت ۶ صبح بود که بعد از گذر از پستی و بلندیهای جاده به منطقه ییلاقی هوک رسیدیم.
در هر قسمت از منطقه عشایر اسکان یافته بودند.
در میانه راه مجید نادری درهشوری، رئیس اداره امور عشایر شهرضا میگوید: جمعیت عشایر شهرضا و دهاقان نزدیک به ۸۰۰ خانوار است که ۳۵۰۰ نفر جمعیت دارند.
کل عشایر این دو شهرستان از ایل قشقایی طایفه درهشوری هستند که شامل تیرههای عاشوری، نوروزی، عربلو، قرمزی، قرخلو، یلمه، آهنگر، خیرات لو و ابوالکرلو هستند و حدود ۱۲۰ هزار دام سبک دارند.
در زندگی عشایری، ساعت با خورشید تنظیم میشودبرخلاف تصورم، خانواده میزبان ساعتی پیش بیدار شده بودند.
بوی دود هیزم و سرگین حیوانات در هوا پیچیده بود. زنان خانواده مشغول دوشیدن بزها و گوسفندها بودند.
این اولین درس بود: در زندگی عشایری، ساعت با خورشید تنظیم میشود، اما کار روزانه بسیار پیش از طلوع آن آغاز میشود.
بالاخره پس از عبور از جادههای ناهموار و مناظر دیدنی و سرسبز که با چادرهای عشایر و دامشان تزئین شده بود به خانه عشایری سیاوشی از تیره عاشوری رسیدیم.
به استقبالمان آمدند صفا و صمیمیت و مهماننوازیشان مشهود بود ما را به داخل اتاق برای استراحت و صرف چای دعوت کردند.