به گزارش پایگاه خبری شهر اصیل و به نقل از خبرگزاری فارس از شهرضا تصور کنید در دل کوههای زاگرس یا ریگزارهای کرمان چادر سیاه عشیرهای را میبینید که دیگر نه با فانوس نفتی یا شعله آتش، که با نوری آرام و سفید از درون میدرخشد. صدای موتور برق نیست، بوی نفت یا دود هم به مشام نمیرسد. فقط سکوت صحرا و روشناییِ پاکی که از دل یک صفحه باریک به نام «پنل خورشیدی» بیرون میآید.این تصویر، واقعیت امروز هزاران خانواده عشایری در ایران است. مردمانی که قرنهاست با کوچندگی زیستن را معنا کردهاند، حالا با فناوریای آشنا شدهاند که همپای اسب و بارکشهایشان کوچ میکند.پنلهای خورشیدی، یکی از راههای مفیدی است که برق پاک در اختیار قرار میدهد. اهمیت این فناوری را نه فقط بخاطر نداشتن آلودگی بلکه بخاطر تولید برق ارزان در محلهایی که دسترسی به برق ندارند را میتوان دید. عشایر ایران، با جمعیتی بالغ بر ۲۵۲ هزار خانوار، همواره سه دشمن اصلی داشتهاند: سرمای کوهستان، مسیرهای بینهایت دور و تاریکی شبهایی که هیچ سیم برقی به آنها نمیرسد.قبلاً، یک خانواده عشایری برای روشنایی شب مجبور بود نفتکمیاب را کیلومترها با خود حمل کند، یا با دود آتش، چادر را سیاه کند و ریه کودکانش را پر از سرفه. بچهها زیر نور فانوس نفتی درس میخواندند و چشمهای پیرزنها برای بافتن گلیم، باز هم به مهتاب چشم میدوخت. اما از حدود ۵ سال پیش، آرام آرام مهمان تازهای به این چادرهای سیاه پا گذاشته است.