به گزارش پایگاه خبری شهر اصیل و به نقل از خبرگزاری توانیر به نقل از همشهری آنلاین، ۱۸ آوریل مصادف با ۲۹ فروردین روز جهانی سیمبانان است؛ روز افرادی که با حضور در خط مقدم تعمیر و تامین شبکه برق، مسئولیتی حساس و تعیینکننده برعهده دارند.
در کنار سیمبانان، دکلبانان هم نقش مهمی در شبکه برق دارند؛ افرادی که که وظیفه حفاظت و پشتیبانی از دکل برق را برعهده دارند.
اصفهان یکی از استانهایی بود که در جنگ سوم تحمیلی هدف حملههای بسیاری قرار گرفت و به موازات آن، فعالیت دکلبانان در آن شبانهروزی شد.
احمدرضا محمودی، ۴۰ ساله یکی از دکلبانان اصفهان سالهاست در این حرفه مشغول کار شده. محمودی میگوید: این شغل به دلیل ویژگیهای خاص خود، خطرات زیادی دارد.
بسیاری از دکلها در ارتفاع بسیار بالا حتی تا ۸۰ متر قرار دارند. کار در مناطق بیابانی، سرما، گرما، طوفان و حتی حملات احتمالی حیوانات وحشی از چالشهای دیگر این شغل است.
برخلاف سیمبانی که فعالیتی در سطح شهر محسوب میشود، دکلبانی اغلب خارج از شهر با نگهداری و تعمیر خطوط برق فشار قوی همراه است.
محمودی با بیان اینکه بازرسی، تعمیر و نگهداری خطوط وظیفه اصلی دکلبانان است، ادامه میدهد: یکی از مهمترین چالشها در این حرفه، کار در مجاورت خطوط برق فشار قوی است.
هنگام انجام تعمیرات معمولا لازم است که فقط یک مدار خاموش شود و تعمیرکاران باید در مجاورت مدار برق دار مشغول به کار شوند.
در برخی موارد، این کار میتواند تا ۴ ساعت یا بیشتر طول بکشد.
وی با اشاره به اینکه کار کردن در زمان جنگ همه سختی کار دکلبانی را چند برابر میکند، عنوان میکند: در زمان جنگ در بسیاری از مواقع، تیمهای تعمیرات خطوط فشار قوی مجبور بودند به صورت پیوسته و بدون استراحت به کار خود ادامه دهند.
این دکلبان اصفهانی از اتفاقات زمان جنگ صحبت میکند و میگوید: یک شب در منطقهای جنگی مشغول تعمیر بودیم که صدای انفجار بلند شد.
شرایط اضطراری و خطرناک بود.
در یکی از همین روزها یکی از همکاران مشغول کار بود به دلیل سر و صدای موتور و تجهیزات اصلا متوجه نشد منطقه به خطر افتاده است و پس از مدتی متوجه شد که تمامی اعضای گروه از محل دور شدهاند.
وی همچنین به اضطراب و نگرانیهای خانوادهاش در روزهای جنگ اشاره میکند و میگوید: همسر و دو فرزندم به ویژه پسرم نگرانی زیادی از بابت حوادث احتمالی داشتند.
طوری که هر وقت خانه بودم و صدای انفجار میآمد، پسرم میگفت بابا الان میخواهی سر کار بروی؟
فعالیت دکلبانان در وضعیت جنگی به گونهای بود که گاهی برای ۲۴ ساعت متوالی بدون توقف به تعمیرات میپرداختند و به گفته محمودی، حتی برخی از آنها در روز اول سال نو، مجبور به ترک خانه و خانواده برای انجام تعمیرات شدند.