امروز حفاظت از هر حوزه آبخیز به معنای حفاظت از امنیت آبی، امنیت غذایی، تنوع زیستی و کیفیت زندگی نسل‌های آینده است. از سوی دیگر، تخریب پوشش گیاهی، چرای بی‌رویه، بهره‌برداری‌های غیر اصولی و تغییر کاربری اراضی، ظرفیت طبیعی این حوزه‌ها را کاهش داده و مخاطرات زیست‌محیطی را تشدید می‌کند.
مدیریت موفق حوزه‌های آبخیز زمانی تحقق می‌یابد که دانش تخصصی، مشارکت جوامع محلی و مسئولیت‌پذیری عمومی در کنار یکدیگر قرار گیرند. هر اقدام در حفظ آب، خاک و پوشش گیاهی، گامی مؤثر در افزایش تاب‌آوری سرزمین و صیانت از سرمایه‌های طبیعی کشور است.
حفاظت از حوزه‌های آبخیز، حفاظت از آینده ایران است؛ آینده‌ای که از آب، خاک و طبیعت آغاز می‌شود.
