به گزارش پایگاه خبری شهر اصیل و به نقل از اداره ارتباطات و امور بین الملل شورای اسلامی شهر اصفهان، مصطفی نباتینژاد در برنامه افتتاح نمایشگاه «کاشی پرتغالی آزولژو؛ گفتوگوهای معاصر» با همکاری سفارت پرتغال اظهار کرد: از آنجا که تفاهمنامه خواهرخواندگی اصفهان و پورتو در دوران کرونا منعقد شد، تاکنون فرصتی برای دیدار حضوری مقامات عالیرتبه دو شهر فراهم نشده است؛ ما مشتاقانه منتظر روزی هستیم که شهرداران یا مسئولان بلندپایه دو شهر در کنار یکدیگر در یک مراسم رسمی حضور داشته باشند.
وی افزود: از وزارت امور خارجه و دیپلماتهای جمهوری پرتغال درخواست داریم زمینه برگزاری چنین رویدادی را چه در اصفهان و چه در پورتو فراهم کنند.
رئیس مرکز پژوهشهای شورای اسلامی شهر اصفهان گفت: پرتغال آخرین خواهرخوانده اروپایی اصفهان است و این ارتباط برای ما دروازهای جدید در توسعه روابط بینالمللی بهشمار میآید؛ اصفهان بهعنوان یک شهر فرهنگی همواره علاقهمند بوده و هست که با شهرهای فرهنگی مشابه در جهان ارتباط فعال برقرار کند.
نباتینژاد تصریح کرد: در این دوره مدیریت شهری سیاست ما در حوزه روابط خارجی سیاستی فعال و هوشمندانه بوده است؛ بسیاری از مسیرهای جدید دیپلماسی شهری را آغاز کردهایم که بعضی از آنها به نتیجه رسیده و بعضی دیگر نیز مراحل مختلف تصویب و برنامهریزی را طی میکند.
وی خاطرنشان کرد: در این دوره مدیریت شهری اصفهان توانسته است مجموعهای از دستاوردهای مهم بینالمللی را رقم بزند که از جمله آن به انعقاد قرارداد خواهرخواندگی با کازان و گسترش مسیرهای همکاری با شهرهای اروپایی، پیشبرد روند خواهرخواندگی با چند شهر از چین، ویتنام و عراق پیوستن به سازمان شهرهای انسانگرا و مشارکت بهعنوان یکی از بنیانگذاران آن، کسب میزبانی نشست جهانی اتحادیه شهرهای تاریخی جهان در سال ۲۰۲۷ بهعنوان نخستین شهر ایرانی عضو این اتحادیه و دریافت عنوان پایتخت گردشگری شهرهای آسیایی اشاره کرد.
رئیس مرکز پژوهشهای شورای اسلامی شهر اصفهان خاطرنشان کرد: این دستاوردها در کنار رویدادهای فرهنگی هچون همین نمایشگاه بستری ایجاد میکند تا هنرمندان، پژوهشگران و فعالان فرهنگی احساس کنند که برای فعالیتهای بینالمللی خود فضای جدید و واقعی فراهم شده است.
نباتینژاد اضافه کرد: مجموعه این رویدادها و همکاریها یک منظومه امیدآفرین برای مردم اصفهان و حتی برای همه مردم ایران میسازد، زیرا بخش بزرگی از ایرانیان، اصفهان را متعلق به خود میدانند؛ زایندهرود را زایندهرودِ خود، و میدان نقشجهان را میدان نقشجهان ایران میدانند.
